ჩემი ფობიორაფია


view_from_a_plane_2_by_angharadst-d4fuc2c.jpgგოგა ტელევიზორის არხებს აწვალებდა. ჯერ არაფერი ვუთხარი, არ მინდოდა გვეჩხუბა. მუხლებზე ლეპტოპი მედო და ვცდილობდი „ევროპის წარმატებული ქალები 2012“-ის კონკურსის შესახებ სტატია წამეკითხა. სამ დღეში მეც წარმატებული ქალის როლი უნდა მომერგო და ბერლინში პრეზენტაციით წარვმდგარიყავი. ვნერვიულობდი. ძნელია სხვები შენს წარმატებულობაში დაარწმუნო, როცა 34 წლის ხარ და თავს შეშინებულ, დამნაშავე ბავშვად გრძნობ. „ალბათ უკვე მეხუთეჯერ მაინც იწყებს არხებს თავიდან“, გავიფიქრე და მის უემოციო სახეს შევხედე. “იქნებ რომელიმე არხზე გაგეჩერებინა? შევწუხდი“. როგორც იქნა გააჩერა. გადაცემა ავიაკატასტროფებზე იყო. ფრენა ბავშვობიდან მიყვარდა, ჩვენი დროის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი მიღწევაა, გადაადგილების ყველაზე უსაფრთხო, დროის დამზოგველი და ლამაზი საშუალება. აფრინდები ღრუბლებს ზემოთ და გავიწყდება ყველაფერი. ასეთ გადაცემებზე კი მეღიმებოდა. მედიის უმარტივესი ხრიკია: ხალხს ტრაგედიები იზიდავს, უყურებენ, ყრიან ნიანგის ცრემლებს და საკუთარ თავებს აჯერებენ, რომ უკეთესი ადამიანები ხდებიან. ბოლო 2 წელია ფრენის შიში დამჩემდა. ყველაფერი მოწყენილობის ჟამს უბრალო დაშვებით დაიწყო: „იქნებ მაინცდამაინც მე დავიღუპო ავიაკატასტროფაში? ისეთი რამეებიც ხომ ხდება რისი შანსიც ძალიან ცოტაა?“ ნელ-ნელა კი ეს დაშვება შიშად და ბოლოს გარდაუვალ რეალობად იქცა, რომელსაც ვერავის ვუზიარებდი. ყოველი დაშვების მერე წამიერად მიხაროდა, რომ სიკვდილი შემდეგ ფრენამდე მაინც გადაიდო.
ვეცადე გადაცემისთვის ყურადღება არ მიმექცია, მაგრამ თან თვითმფრინავის ჯანჯღარისა და ხალხის კივილის სცენები მიზიდავდა. აშშ-ში მომხდარ ავიაკატასტროფაზე ყვებოდნენ და ქალის გაცრეცილ სურათს აჩვენებდნენ, რომელიც ამ ამბის მსხვერპლი იყო. დაწვრილებით გადმოგვცეს მისი ბიოგრაფია, აღნიშნეს რამდენი რამ ელოდა წინ და როგორ უსამართლოდ შეეწირა ტექნიკური შემოწმების დროს გაპარულ დეტალს. გოგას აზრადაც არ მოუვიდოდა რა ფიქრები მიტრიალებდა თავში და გადაცემას მშვიდად უყურებდა. თვალები დავხუჭე და მთელი ძალით „არაფერზე“ დავიწყე ფიქრი.
როცა რამეზე ფიქრს თავს ვარიდებ, სიზმარში მაინც ვერსად ვემალები და აუცილებლად მპოულობს. დამესიზმრა, როგორ მივფრინავდი ბერლინში. თვითმფრინავი საშინლად ყანყალებდა და ჭამას ვერ ვახერხებდი, პამიდვრის წვენი ზედ გადავისხი და სტიუარდესას დავუძახე. მერე ყველაფერი ერთმანეთში აირია, წვენი სისხლად გადაიქცა, რომელიც ვენიდან მომდიოდა. სტიუარდესა გაღიმებული, მშვიდად მიდი-მოდიოდა სკამებს შორის. ნელ-ნელა ვსუსტდებოდი, სისხლისგან ვიცლებოდი და ხმის ამოღების თავიც აღარ მქონდა. თითქოს ზუსტად ვიცოდი, რომ ვკვდებოდი და ველოდებოდი, როდის დამთავრდებოდა ტანჯვა. თვითმფრინავისთვის დამახასიათებელი, მეტალის და პლასტმასის ნარევი, მძაფრი სუნი იდგა. მერე უცებ ვიგრძენი სიკვდილის მომენტი, როცა ყველაფერი გაჩერდა და გაიყინა კადრი, რომელზეც ჩემი გალურჯებული ხელი და სკამის ნაცრისფერი ზურგი შერჩა.
სამსახურისკენ გზაზე მოვახერხე და სიზმრიდან ყურადღება კომუნიკაციის ტრენინგზე გადავიტანე, რომელიც ეკონომიკის სამინისტროს თანამშრომლებისთვის უნდა ჩამეტარებინა.
ტრენინგმა კარგად ჩაიარა, ბოლოს ერთ-ერთმა მონაწილე გოგომ ხელი აიწია: „ვიცი, რომ ევროპის წარმატებული ქალების კონკურსის ბოლო ტურში გახვედით. გილოცავთ, ჩემთვის ძალიან დიდი მაგალითი ხართ. რა არის თქვენი წარმატების საიდუმლო?“ „საიდუმლო არ მაქვს, მთავარია წარმატების არ შეგვეშინდეს და ფრთები ბოლომდე გავშალოთ“. მუდმივად ის შიში დამყვება, რომ ოდესმე ვინმე მიხვდება, რამდენად ზედაპირულია ჩემი ცოდნა და რომ სინამდვილეში რამდენიმე იდეას ვატრიალებ და ამით ვირჩენ თავს და ვიხვეჭ სახელსაც. ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ მუდმივად მარტივად ვახერხებ გამოძრომას და ერთ მშვენიერ დღეს ეს ყველასთვის ნათელი გახდება. არანაირი საიდუმლო არ აქვს ჩემს წარმატებას, უბრალოდ ლაპარაკი მეხერხება, ეს არის და ეს და მაშინაც, როცა სიტყვით გამოვდივარ, გული ისე მიცემს, რომ ალბათ ოდესმე შუა გამოსვლის დროს მოსასულიერებელი გავხდები. უბრალოდ, გარეგნულად ქვასავით ურყევი ვჩანვარ და ამას როგორ ვახერხებ, დღემდე არ ვიცი. ბერლინის პრეზენტაციისთვის მონახაზი უკვე მქონდა, მაგრამ ჩემი პასუხივით ისიც სრული ბოდვა იყო: „გავშალოთ ფრთები, გვჯეროდეს საკუთარი თავის, ავფრინდეთ ზემოთ, შევიყვაროთ საკუთარი პოტენციალი…“ როგორ უნდა გაშალო ფრთები, როცა თვითმფრინავით ფრენისაც კი გეშინია?
ღამით ისევ კოშმარი დამესიზმრა. თვითმფრინავში ჩასხდომის რიგში ვიდექი და რიგი არასდროს მთავრდებოდა. როცა დახლს ვუახლოვდებოდი და ჩასხდომის ბარათს შესამოწმებლად ვიწვდიდი, უცბად ჩემ წინ გრძელი და დაუსრულებელი რიგი თავიდან ჩნდებოდა. დრო გადიოდა და მეშინოდა, რომ თვითმფრინავი ჩემ გარეშე გაფრინდებოდა, მაგრამ ჩაჯდომის მეშინოდა და მიხაროდა, რომ კიდევ ცოტა ხანს ვიქნებოდი მიწაზე უსაფრთხოდ. სიზმრისგან დაღლილს გამეღვიძა. ჭერს მივაშტერდი. ორი ღამეც და მართლა გავფრინდებოდი. ვინატრე კონკურსი გადადებულიყო.
სამსახურში რომ მივედი, ყველა ახლახან მომხდარ ავიაკატასტროფაზე ლაპარაკობდა: გერმანელმა პილოტმა 324 მგზავრი განზრახ ჩამოაგდო ალპებში. როგორც ამბობდნენ, ფსიქოლოგიური პრობლემები ჰქონდაო. „რაღა მაინცდამაინც ეხლა მოუნდა ამ გამოშტერებულ პილოტს თავის მოკვლა? ხო შეიძლებოდა რამდენიმე დღით გადაედო?“ ცივმა ოფლმა დამასხა, მაგრამ სტატია მაინც გავხსენი. როგორც ყოველთვის, რამდენიმე მგზავრის ისტორიას დაწვრილებით ყვებოდნენ, ზოგი შვებულებიდან ბრუნდებოდა, ზოგი კონფერენციაზე მიდიოდა, ზოგიც ქორწილში და თავს მშვენივრად გრძნობდნენ მსოფლიოს ყველაზე უსაფრთხო ტრანსპორტში – თვითმფრინავში. წარმოდგენაც კი არ ჰქონდათ, რომ მათი პილოტი დიდი ხნის წინ გეგმავდა შთამბეჭდავ, მასობრივ თვითმკვლელობას. თვითმკვლელი დამხმარე პილოტი იყო და მთავარი პილოტი გარედან ჩაკეტა. თვითონ კი თვითმფრინავი მთელი სისწრაფით გააქანა ქვემოთ და თოვლიან მთებს შეამსხვრია. ალბათ მგზავრები მალევე მიხვდნენ რა ბედიც ეწეოდათ და განწირული ხმით გაჰკიოდნენ, მაგრამ აზრი აღარაფერს ჰქონდა, თვითმფრინავის საშინელი სისწრაფით დაშვებას მთელი სხეულით გრძნობდნენ. სტატიას რამდენიმე სურათიც თან ახლდა, ვიღაცის დასახიჩრებული ფეხის ნაწილი, ბავშვის სათამაშო, ქალის გალურჯებული ხელი, ზუსტად ისეთი, როგორიც ჩემს სიზმარში. რამდენიმე მგზავრი ფრენის წინ ფეისბუქზე უცნაურ სტატუსებს აყენებდა და სტატიის ავტორი თითოეულს ცალ-ცალკე განიხილავდა. იქნებ მართლა არსებობს რამე წინათგრძნობა? იქნებ ზუსტად იმიტომაც წარმომიდგენია ვარდნის მომენტი ასე ცხადად, რომ მეც გული მიგრძნობს? აქამდე ტექნიკური გაუმართაობის მეშინოდა, მაგრამ იმაზე არ დავფიქრებულვარ, რომ შეიძლება ვინმე გიჟი პილოტი შემხვედროდა. ალბათ ჩემზეც სტატიას დაწერენ, საწყალი წარმატებული ქალების კონკურსზე მიდიოდა და ვინ იცის, წინ გამარჯვება ელოდაო. სტატია დავხურე და ფრენის უსაფრთხოების შესახებ სტატია გავხსენი, რომელიც უკვე რამდენჯერმე მქონდა წაკითხული. ავტორი ცდილობდა დავერწმუნებინე, რომ ადამიანები საწოლიდან გადმოვარდნისას უფრო ხშირად კვდებიან, ვიდრე ავიაკატასტროფაში და რომ, ჩვენ სინამდვილეში პილოტებს არ ვენდობით და ამიტომ გვეშინია. არადა, თითოეული პილოტი ათასნაირ შემოწმებას გადის და მათ ხელში ჩვენი სიცოცხლე ნამდვილად უსაფრთხოდაა. ჯანდაბა! ეს აზრი აქამდე ყოველთვის მამშვიდებდა, თუნდაც ნახევარი საათით. ეხლა კი ვერანაირ ლოგიკურ ძაფს ვეღარ ვეჭიდებოდი. რამდენი ადამიანია დეპრესიაში, მეც სულ დეპრესიულ ხალხს ვიზიდავ და დიდი შანსია პილოტიც ვინმე უბედური შემხვდეს და თუ პილოტი გიჟია, თვითმფრინავი გინდ იყოს ტექნიკურად გამართული და გინდ არა! საშინლად გავბრაზდი ავიაკომპანიებზე, რომლებიც ყველა პილოტს ძალიან მკაცრ ფსიქოლოგიურ შემოწმებას არ უტარებენ.
იმ ღამეს არაფერი დამსიზმრებია, ალბათ ზედმეტად დაღლილი ვიყავი. ან იქნებ დამესიზმრა და არ მახსოვდა. სადღაც წავიკითხე სიზმრებს სულ ვნახულობთ, მაგრამ გვავიწყდებაო. საღამოსკენ ნერვიულობამ იმატა და ბარგი დაუფიქრებლად ჩავალაგე, ფიქრებით ხან თვითმფრინავის რიგში ვიყავი და ხან პრეზენტაციაზე დამაბნეველი კითხვისთვის პასუხის გაცემის მცდელობაში ხესავით გაშეშებული. ძილის წინ გოგას მთელი ძალით ჩავეხუტე, ვაკოცე და გადავბრუნდი. დიდხანს დაბზუოდნენ ფიქრები ტვინში და ბოლოს როგორც იქნა ჩამეძინა. დამესიზმრა, რომ ფრენის წინ პილოტი მომიახლოვდა და გამეცნო, მე თქვენი პილოტი ვარ და ასევე კონკურსზე ჟიურის წევრიო. მიხარია, რომ ერთად მივფრინავთო. რაღაცნაირი გამაღიზიანებელი ფორმის ტუჩები ჰქონდა, ოდნავ ეღიმებოდა და თვალებს აქეთ-იქით აცეცებდა. რომ დამშორდა ერთხელ კიდევ გამომხედა საშინლად ცივი მზერით და ხალხში გაუჩინარდა. სირბილი დავიწყე და ვცდილობდი მთელი აეროპორტი დამეჯერებინა, რომ პილოტი თვითმფრინავის ჩამოგდებას აპირებდა, მაგრამ არავინ მისმენდა. ბოლოს მე თვითონ დამიჭირეს და სადღაც წამათრიეს დასაკითხად. მერე უცებ სახლის მისაღებ ოთახში აღმოვჩნდი, სადაც ოთახის შუაში დასვენებულ საკუთარ გვამს ვუყურებდი და მთელი ხმით ვყვიროდი, ცოცხალი ვარ, გხედავთ და ძალიან გთხოვთ, ცოცხალს ნუ მასაფლავებთ მეთქი.
როგორც იქნა გამეღვიძა, გოგას ისევ ვერ ვუთხარი რა განცდებში ვიყავი. გადავწყვიტე აფთიაქში შემევლო და რამე დამამშვიდებელი მეყიდა ყოველი შემთხვევისთვის. უსაფრთხო და უწყინარი, მაგრამ თან ძლიერი რა გაქვთ, ბალახეული არ მინდა მეთქი. აფთიაქარმა მობეზრებული ხმით მითხრა, ადეპს მოგცემთ, ინსულტ-გადატანილ პაციენტებს უნიშნავენო. ვიყიდე და აეროპორტისკენ წავედი. ფრენა 11 საათზე იყო და 9-ზე აეროპორტში ვიყავი. გარშემო ყველაფერი მაღიზიანებდა. პასპორტის კონტროლის გავლის მერე ორი ჭიქა ყავა დავლიე. დამამშვიდებელი არ დამილევია, ანოტაციაში წავიკითხე პირველად თუ სვამთ, სახლის გარემოში უნდა იყოთ აუცილებლადო. შემეშინდა არ გავთიშულიყავი და ფრენა არ გამომრჩენოდა. მერე კი ყველა გაიგებდა რა სულელური შიშებიც მაქვს.
ჩასხდომის დროც მოვიდა. ამჯერად არც პილოტი მომიახლოვდა და არც რიგი გაწელილა. ყველაფერმა შემაშინებლად სწრაფად ჩაიარა. უკან დახევის დრო და გზაც აღარ რჩებოდა, ნელ-ნელა ავიხლოხნეთ თვითმფრინავში და დავსხედით. 21A ადგილი მქონდა, ფანჯარასთან. ადრე გამიხარდებოდა, მაგრამ ახლა ნებისმიერი ადგილი დასჯა იყო, განსაკუთრებით კი ფანჯარასთან, საიდანაც უკეთ დავინახავდი კატასტროფის საშინელებას.
სტიუარდესამ უსაფრთხოების წესების ახსნა დაიწყო. გული ამიჩქარდა, დიდად ყურადღებას არავინ აქცევდა, ისევე როგორც მე – ადრე. ახლა კი მივჩერებოდი როგორ იქნევდა ხელებს და მინდოდა ყველა თითი სათითაოდ დამემტვრია რომ გაჩერებულიყო. გავიფიქრე ავდგები და ჩასვლას მოვითხოვ მეთქი, მაგრამ ვერ გავბედე. ყველამ ღვედები შეიკრა. ჩემ გვერდით მოხუცი კაცი იჯდა, რომელსაც დაჯდომიდან ხუთ წუთში ჩაეძინა, ისე, რომ ადგილის გაცვლის თხოვნაც ვერ მოვასწარი. რაღაცნაირად მაინც გადმოვაბიჯე და მის გვერდით ცარიელ ადგილზე დავჯექი, საიდანაც თითქმის საერთოდ არ ჩანდა რა ხდებოდა გარეთ.
თვითმფრინავმა ჯერ ნელა დაიწყო სვლა, მერე ხმები უფრო აგრესიული გახდა და სვლაც აჩქარდა; ჩემი გულის ცემაც აჰყვა. ვცდილობდი ღრმად მესუნთქა და ორივე ხელით ძლიერად ჩავეჭიდე სახელურებს. ავფრინდით. 15 წუთში ღვედების შეკვრის ნიშანი ჩაქრა. ხალხი აუღელვებელი ჩანდა, ზოგი წიგნს კითხულობდა, ზოგი ლეპტოპში მუშაობდა. ნეტა მარტო მე ვიცოდი, რომ ყველას ერთი საშინელი ბედი გველოდა თუ სხვებსაც უგრძნობდათ გული? თვითმფრინავმა რამდენიმე მკვეთრი მოძრაობა გააკეთა, ჯერ საგრძნობლად დაიწია ჩემი მხარე, მერე პირიქით, აიწია და მთელი სხეული ქვასავით გამიმაგრდა. წარმოვიდგინე, როგორ ირთვება წითელი შუქები და სირენა, სტიუარდესები აქეთ-იქით დარბიან და სიმშვიდის შენარჩუნებისკენ მოგვიწოდებენ, თვითმფრინავი ქვემოთ ეშვება. ერთი შეხედვით სიმშვიდე იყო. ცოტა ხანი სკამზე წრიალში და სუნთქვითი ვარჯიშების კეთებაში გავატარე. „მოდი, სტიუარდესას დავუძახებ და ვკითხავ, ხომ კარგად არის ყველაფერი“ – გავიფიქრე და თმა-გადატკეცილი მომღიმარი გოგოც მალე მომიახლოვდა: „გისმენთ“. „წყალი მომიტანეთ, თუ შეიძლება“, სხვა ვერაფერი ვუთხარი. ვიცოდი, რომ თუ მართლა რამე ხდებოდა, მე არ მეტყოდა პირველს. წყალი მომიტანეს, ცოტა დავლიე, მაგრამ ვერაფერზე ვახერხებდი ყურადღების შეჩერებას. აშკარად ქვემოთ ვეშვებოდით, არადა ჯერ ფრენის დროის მეოთხედიც არ იყო გასული. ნიშნების ძებნაში აქეთ-იქით ვიყურებოდი. ერთ-ერთ სტიუარდესას თვალზე ცრემლი შევამჩნიე, მაგრამ სახე უცვლელი ჰქონდა. ალბათ ტიროდა, მაგრამ ჩუმად, პანიკა რომ არ გამოეწვია. ღვედების შეკვრის ნიშნები ისევ აინთო. ტურბულენტურ ზონაში შესვლის შესახებ გამოაცხადეს. მუცელი ამემღვრა, თვითმფრინავმა ჯანჯღარი დაიწყო, ხელები უფრო ძლიერად მოვუჭირე სახელურებს და საშინლად ვინანე, თვითმფრინავში ამოსვლა. საერთოდ არაფერი შემეძლო, უზარმაზარ რკინის მონსტრში ვიჯექი ჰაერში გამოკიდებული. დავინახე, რომ ორი სტიუარდესა სასწრაფო გასასვლელებთან მჯდომ მგზავრებს მიუახლოვდა. ალბათ უხსნიდნენ, რომ მათი დახმარება დაჭირდებათ და ტურბულენტობა იმიტომ მოიმიზეზეს, რომ სიმართლის გამოცხადების შემთხვევაში პანიკა ატყდებოდა. იქნებ ტექნიკური შემოწმების რომელიმე თანამშრომელმა უბრალოდ მიაფუჩეჩა თავისი საქმე და სადღაც უბრალოდ შემოხაზა რომელიმე პუნქტი? მეც ხომ ვაფუჩეჩებ ხოლმე ბევრ რამეს? თვითმფრინავი ისევ ჯანჯღარებდა. ნამდვილად ქვემოთ ვეშვებით. რა საშინელება იქნება, დედაჩემი რომ გაიგებს, ალბათ მთელი ხმით დაიწყებს ღრიალს და მიწაზე დაემხობა. გოგაც ბევრს იტირებს. ალბათ წარმატებული ქალების კონკურსზე რამე საპატიო ჯილდოს მომანიჭებენ, მკვდრებისთვისა ექნებათ რამე შემონახული, მაგრამ ნელ-ნელა ყველას დავავიწყდები. მე კიდევ სიცოცხლე მინდა! მეტი აღარ შემეძლო, დამამშვიდებლის ფლაკონი ამოვიღე, ცოტა ხანი ჭიქაში წყალს მივაშტერდი რომელიც წრეებს ხაზავდა ჯანჯღარისგან და მივხვდი, რომ აღარ შემეძლო. რამდენიმე აბი მუჭაში ჩავიყარე და წყალი მივაყოლე. სიმშვიდემ მთელ სხეულში დამიარა, თვალები დამიმძიმა და სასიამოვნო ღრუბლებში წამიყვანა.
მეღვიძება, თავი მტკივა, ხუთიოდე წუთი გაუნძრევლად ვწევარ და თეთრ კედლებს ვუყურებ. მგონი, საავადმყოფოში ვარ, ექთანი მოდის და მეკითხება: „როგორ ბრძანდებით?“, „სად ვარ?“ „ბერლინის შარითეს საავადმყოფოში“, „რა დღეა დღეს?“ „12 ივლისი. თვითმფრინავში დამამშვიდებლის დოზის გადაჭარბების გამო მოხვდით აქ. აეროპორტიდან მოგიყვანეს. გილოცავთ, თქვენს სიცოცხლეს საფრთხე აღარ ემუქრება“.
12 ივლისი. ესე იგი კონკურსის დღე, 11 ივლისი საწოლში მატლივით გაშოტილმა გავატარე. მართლა მატლი ვარ, უხერხემლო, საცოდავი არსება. გარშემო ყველაფერი მეზიზღებოდა. „საავადმყოფო ათასი ბაქტერიითაა სავსე, რამეს გადამდებენ“. შიშმა ისევ დამიარა მთელ სხეულში და უცნაური, ავადმყოფური კომფორტი ვიგრძენი, როგორც ნარკომანმა ნანატრი დოზის მიღების შემდეგ: „აქ მაინც აუცილებლად მოვკვდები“.

Advertisements

Hitchhiking and Hitchgathering 2014 – Seen through a beginner’s eyes


1
Photo by Simona Sadzevičiūtė

Everyone has their reasons for hitchhiking. This is probably one of the first and very obvious questions of a small talk among  hitchhikers: When did you start? How did you get introduced to it? And why did you start?

 

As for me… Traveling always seemed to me as something directly connected to freedom of spirit and mind. Something that lets you explore yourself by letting your existence flow through new places and get a more colorful version of  youself as an outcome. Maybe just like the light is dissovled into seven colors of a rainbow. However, not everyone’s experience might end up being as colorful as a rainbow. Ever since I was a little girl born in Tbilisi, Georgia, I was dreaming about the steppes of the US that I read about in books of American authors since it was so different from what I was used in mountainous Georgia.I used to write small stories where the main character would wander through endless fields and get lost just for the sake of it. And as I was watching planes crossing the sky, I was thinking that for sure I’d be flying frequently.

And I was right. As many Georgians who have been more or less good at languages, I have also traveled to up to 10 countries in Europe for reasons that included study tours, exchange programs, business trips and shortly, planned trips that required tiring and complicated procedures for visa applications. Of course, I enjoyed those trips, I loved getting to know new people and places, but it often lacked what I wanted the most: feeling of being free, away from everyday routine and worries, free of your usual self, maybe. And the Metallica song “Wherever I may Roam” kept inspiring me with its lyrics, probably written about touring around the US:

“And the road becomes my bride

I have stripped of all but pride

So in her I do confide

And she keeps me satisfied

Gives me all I need

and with dust in throat I crave

Only knowledge will I save

To the game you stay a slave

Rover wanderer

Nomad vagabond

Call me what you will

 

But I’ll take my time anywhere

Free to speak my mind anywhere

And I’ll redefine anywhere

Anywhere I may roam

Where I lay my head is home”.

However, l knew very little about the unconventional ways of traveling. My imagination could only go as far as someday buying a small van, getting  Schengen Visa and driver’s license to travel around Europe with my friends and I considered that as a far future, since it was kind of unrealistic to own a van any time soon.

Long story short, after a while, I got to know Florin from Romania, who is now my boyfriend, who introduced me to hitchhiking. It seemed to me so unimaginable and unreal at first. Why would someone care to give you a ride? Why would I not be embarrassed or feel awkward while being in someone’s car? First time I ever hitchhiked with Florin in Ukraine, I was even embarrassed to thumb. But slowly, I enjoyed the sweet taste of it and I loved the small trips we had.

However, the trip to Hitchgathering 2014, Qeparo, Albania, was my first relatively bigger trip, where I learned a lot about myself, in the first place. I had just quit my job (in public sector) in Georgia in order to move to Romania and after few days of staying in Bucharest, my boyfriend and I headed to Albania through Bulgaria and Macedonia, coming back through Greece and Bulgaria again.

The first feeling I had, was “I am stripped of all but pride”, but I felt too “naked” somehow. I felt that all the things that have been defining my personality over the last years, have been vanished suddenly and I was on the road with my amateur sleeping equipment and thanks god, with an experienced hitchhiker, Florin. Suddenly, everything that defined me in my everyday life back in Georgia: my social status, my clothes, education, my past and future became ridiculously insignificant. I could be anyone I wanted or maybe exactly that someone, I have always been and I forgot about. The scary feeling of being alone with your thoughts on the road overwhelmed me. And here it was: the long-awaited feeling of total freedom, the feeling of endless space, fields and unknown mountains, different ones than in Georgia, all these were laying ahead of me waiting to be discovered.

I won’t bore you with concrete stories how it was to hitchhike in particular places. I am sure you can find that kind of information on many blogs, and besides, I selfishly, would rather share what lies in my heart and what I think might add value since it is my unique experience.

The most thrilling feeling while hitchhiking for me was that almost every driver thought  they were the last nice people left on the earth who still trust hitchhikers and they felt so proud to give us a ride. It was a priceless feeling for me to see their amazed faces when we told them: “Actually, people are pretty nice everywhere. Usually, we don’t need to wait too long to get a ride”.  It was the sensation that we broke the best news to them. I guess it was like telling them: “Yes, humanity is not a lost case, there are so many nice people, and there is hope and kindness in the world”. It felt that everybody needed to hear something like this for a long time. I loved to be the person who was able to transmit these “news”.

It was like an exciting game to me to know that we had a destination: A village in Qeparo, Albania, where so many simple people will gather who have admitted to themselves that they wanted to travel freely; maybe for a month, for a year of even 10 years. I couldn’t wait to jump into the society of people who can do whatever they think their spirit is asking for.

2.jpg
Photo by Simona Sadzevičiūtė

It was interesting to see the atmosphere and the stories at the Hitchgathering for many reasons: First of all, I have a Georgian passport, which means that I am allowed to enter only few countries without a visa. It was the first time I realized how much it mattered and how lucky I was to have the valid 1 year Schengen visa that allowed me to travel to Balkan countries. It was the first time I understood how much my passport mattered and how I wished it was more empowering… or to say better, even a lot more empowering. I started to doubt even the sense of the visa system itself. At the hitchgathering someone even said: “Visas seem so stupid somehow… I mean, how can a person even be illegal?” All of the sudden that made a lot of sense to me.  Even though the world is globalizing so rapidly, the freedom of movement is available only for few countries. The great majority of passports don’t allow you to travel much. So, it was really interesting for me to see the people at the Hitchgathering who could embrace the freedom in its full sense, at least in Europe.

I have to admit, first two days were irritating for me. Most of the people were so relaxed and I felt like someone from a different world. Someone, who jumped from a shiny office room to an abandoned village, where everyone seemed to know the best hitchhiking spots all over the world and I felt a bit left out of the most conversations since I knew close to nothing due to my lack of experience. All of the sudden, all my insecurities became so obvious to me that I could hardly enjoy myself.  I suddenly became aware how lost and blended my personality has been in my own everyday routine. How I forgot about my passions, my desires and dreams and how empty I felt without my job.

I was lying down on the field in Qaparo, looking up to the perfectly clear sky, stars being so clear and so close to my eyes that I felt like the whole world was near me and yet, I felt there was nothing in me that needed to be discovered, neither for others, nor for myself. It seemed to me that freedom was too difficult to handle. I couldn’t find peace with myself and the words from that Metallica song “By myself, but not alone” lost their sense, suddenly. It was hard to redefine myself, to admit that I needed to be honest with other, even hardcore hitchhikers and just be whoever I was, even if over the last few years I hadn’t been doing what I would truly enjoy or was passionate about.

3
Photo by Simona Sadzevičiūtė

Once I discovered that hitchgathering was offering me lots of free time to think, communicate, cook, eat, write, sing, laugh and do simplest things, things got better. I realized how little people actually need to survive, how little my true necessities are and how much I actually need to know myself to get comfortable while being truly alone and honest with myself. I was amazed by the people that I met at the Hitchgathering. Some stories seemed so brave and impossible. The greatest feeling for me was to see full-time travelers. They weren’t the way I had imagined them: kind of acting cool and maybe closed in themselves, even a bit arrogant. In opposite, you could see how calm they were in their way of communicating, how accepted and understood I could feel while talking to them. I guess for them, it comes from the experience of meeting all kinds of people and just getting better at listening and respecting other people’s point of views.

 

Few questions came to my mind while being at the Hitchgathering that still remain unanswered for me: For example, how should people’s desire to travel freely be interpreted, as an attempt to escape from real life, responsibilities, attachment to places and people or should real life just be interpreted as every individual sees it? It is so complicated to admit to yourself that the idea you had about conventional ways of living might just be the trivial rule society chose to have in order to keep some kind of order. And even with Georgian passport there are legal ways to feel free and discover what might feel as “real life” for you. Would it be possible for me to travel a lot and still stay attached to my country, friends and beliefs at the same time? And whether maybe all the things that are close to our hearts, follow us wherever we go and it is impossible to become completely free of insecurities, responsibilities and affections even while traveling full time…

Another thing that I kept thinking about was the phenomenon of the Hitchgathering itself and the way it  could be interpreted. I kept imagining different people’s opinions that have nothing to do with hitchhiking. I am sure, many would consider it as craziness, too much risk and waste of time. Some might define it as simple fun, but I guess there’s way more to it. I guess this feeling of being united by the same idea, same belief and way of life is a very simple need that everyone has. I have had few conversations with travelers at the Hitchgathering, who said that they don’t consider themselves to be parts of what one might call “the hitchhikers’ family” and that they didn’t have the need to identify themselves as the part of the any, even this kind of “cool” community. And yet, there were many people who held the name of a hitchhiker and a member of Hitchhikers’ community with great pride. The most appealing feeling for me was that there were no apparent rules or norms that would make me or anyone feel excluded or pressured. Everything was flowing so naturally that it was even hard to keep up with the honesty that the environment was offering me.

Just when I felt I blended in perfectly, we had to leave. It was kind of sad to head back. However, I was full of experiences and impressions that were enough for me to digest on our way home. I couldn’t help comparing the nature to what I have seen in Georgia and everything was so different despite the fact that we passed through various mountains. I discovered that I hadn’t hitchhiked in Georgia either and I still have a lot to discover in my own country. Also, many travelers told me stories about certain, amazing places in Georgia that I knew nothing about.

Images from our trip, crazy rides in mountainous Albania, blue ocean and incredibly nice truck drivers are now behind, but I am already “infected” with the “virus” of hitchhiking. I hope I will get my next dosage at least in summer and I will discover even more things that will eventually let me discover things about myself that will allow myself to find out more about the world around me and that will help me discover..  well, okay, I could go on like this forever.

Bottom line is: Traveling is awesome, people! Just get out of your offices sometimes and get lost on the road 😉

ASTRA 2016 – Journey Inside the Brain


As soon as you get to Sibiu during ASTRA film festival, you feel something magic is happening. Streets are reminding you at every corner that ASTRA is in town and is about to amaze you.

dsc_0058
Streets of Sibiu during ASTRA; Photo by Florin Slabu

The festival will answer some of your old questions, but it will also leave you with new, unanswered ones. Since the festival has several different venues, you walk from a venue to another and you keep asking yourself: “What am I about to see? What emotions and thoughts is the next documentary going to cause?” Well, you don’t have to walk for too long to get to the next venue and you will for sure be served with a new “cocktail of impressions”.

ASTRA film festival is the unique chance to get to see the ideas born all over the world in brains of different people. Sometimes, it even helps you look inside your own brain since it covers psychological and behavioral patterns that we all share. This year’s edition touched a few subjects especially interesting to me and left me with a lot of material for thought at least until the next year’s edition. Let’s take a look!

1. THE APPLAUSE MAN, 2014, 39’

This documentary captures life of a man who has a very unusual passion: to receive applause. His desire to be the object of admiration of thousands of people is simply unstoppable. The camera follows him during his adventures of fulfilling his dreams and lets us understand how his brain works. It is amazing to see how simple some people’s desires can be and yet, there are people who might stand in the way of satisfying those simple desires.

Will the mysterious applause man get the ovation of his life?

DSC_0160.jpg
The director of the film, Ruber Vermeersch enjoying his share of applause; Photo by Florin Slabu

2. RIGHT BETWEEN YOUR YEARS, 2016, 63’

This documentary crawls into the brains of people with different backgrounds who for their own subjective reasons decided to believe that the end of the world was near and the exact doom’s day was already defined. It shows how anyone can be prone to believing something they thought they never would, given the right circumstances. With the help of neuroscience and behavioral psychology, this film explains steps of believing something and taking it as a fact forgetting the initial doubts.

The most interesting part comes when you can observe the reactions and feelings of the believers realizing that the end of the world has not arrived yet. They experience what they call cognitive dissonance. Feeling that you have when your own belief about yourself is not corresponding to your particular actions and you simply have to admit you have been wrong all this time.

I couldn’t help but remember all those moments in my life when I surprised myself with a particular action and was trying to find different justifications just to keep the image of myself.

Writer of the movie, Kris De Meyer mentioned in the Q&A session that documentary becomes even more relevant in the context of Brexit and the popularity of Donald Trump (He was hoping Trump wouldn’t win the elections) since it shows how easily people can believe something that clearly doesn’t make any sense

DSC_0181.jpg
Wrtiter – Kris De Meyer, Writer and the director- Sheila Marshall at the Q&A session; Photo by Florin Slabu

3. KEEP QUIET, 2016, 90’

This movie focuses on one man’s cognitive dissonance. The main character, Csanad Szegedi, is a far-right politician in Hungary driven by extremely nationalistic ideas and anti-Semitic feelings. He is a young man who achieved tremendous success by echoing Hungarian people’s anger. At the beginning of the film, we can witness how he is proud of his political activities and is grateful for the success he achieved.

But since life has bigger plot-twists than movies, guess what? Csanad finds out that his grandmother is Jewish which makes him Jewish as well. Anti-Semitic feelings slowly turn into confusion and we are able to follow his path to coming at terms with his “new identity”.
For me, this film demonstrated once again how desperately humans need the feeling of identity and sometimes, we can go great lengths to have one, even if the identity is a controversial one.

After watching this movie, I imagined what if the same thing happened to every racist or discriminator of any kind? I guess world would be a very interesting place to live, full of people asking themselves: “Wait… how could this be?” and involuntarily changing their hateful beliefs.

***

After an interesting journey inside the brain, I concluded:

If we want our brain not to play tricks on us, we should constantly ask ourselves the favorite question of children and philosophers – WHY?

ASTRA can certainly help not forgetting to do it at least annually.

DSC_0204.jpg
Me at a Q&A session, Photo by Florin Slabu

ASTRA 2016 – Journey Around the World


content_earth_and_limb_m1199291564l_color_2stretch_mask2048p-2
Earthrise; Photosource: https://en.wikipedia.org/wiki/Earthrise

Some time ago, I saw a new picture of the earth seen from the moon. The first thought that comes to your mind is: “This is wonderful!”

But imagine that you are an alien and you don’t know what you are actually looking at. To you, it’s just a beautiful, colorful planet hovering in the space. It looks peaceful. It’s hard to imagine that this amazingly beautiful ball has a lot going on. Once you get the possibility to land anywhere on earth, you will realize that what seems so quiet and peaceful is actually just an illusion. You’ll see laughs and tears, love and hate, war, suffering, happiness and sadness that you cannot even suspect just by looking at its surface from the moon.

I go to ASTRA documentary film festival (for the 3rd time already this year) to get possibility to fly from a country to country and learn things I had no idea about.  Sometimes, it is hard to face the reality, sometimes it brings smile to my face, but it gives me possibility to hear “stories behind stories”. In 21st century, it’s not the information that we lack, but the perspective of an ordinary person who will bring a big story to you as something personal and easier to connect with (Logo of ASTRA reflects this idea as well).

dsc_0062
Photo by Florin Slabu

So, come with me and explore different countries through the eyes of documentary film characters and then, through my eyes. Are the documentaries subjective? Yes, they are, but  personal stories and experiences started to matter more to me than finding the ultimate truth that is anyway impossible to agree upon.

Note: I tried NOT to include spoilers

TRAPPED BY LAW, 2016, 90’

The action takes place mainly in Kosovo

This documentary follows Kosovo Roma brothers that were deported from Germany to Kosovo unexpectedly despite spending their whole lives in Germany. You get to experience with them what it means to be forced to “drop your identity” one day, for no obvious reason. However, brothers keep their spirits up, joke around and try to make the best out of the situation. They remain faithful to rap music they are writing and don’t lose hope of returning back to Germany.

In this film you can clearly see how impersonal and unfair the law can be sometimes. Once you are trapped by it, it is hard to find your way out, however absurd it may sound. A lot of questions related to second generation immigrants are raised:  What matters more, your origins or or the country you have been raised in? Why do we even have to choose? What do you do when you find yourself trapped in your origin country but you don’t  have anything in common with it anymore?

For me, as a person who had to deal with the EU immigration law to some extent, this film had an important personal value. The documentary motivated me to do a small internet research about EU law and to find out whether or not you automatically receive the citizenship if you are born in EU. It turns out that in majority of cases, you don’t.

Sometimes it seems to me that your passport owns you and not the other way around.

SONITA, 2015, 91’

The action takes place mainly in Iran and Afghanistan

This film about a young Afghan girl, Sonita, just kept my eyes “glued” to the screen wishing for her to fulfill her dreams. She is a girl who lives in Iran, far from her family in Afghanistan, but the harsh traditions that rob women of their rights still haunt her. Her family wants to marry her in order to receive some money from the potential husband’s family.

Aside from being a smart and beautiful Afghan girl, Sonita is a hip-hop artist with a talent of expressing her and her friends’ deep feelings. As you can probably guess, female rappers are not that common in Afghanistan or Iran and singing is considered as something highly indecent. Sonita’s resilience is something difficult to comprehend, yet a great example to look up to. When the whole society, traditions and your family are against your aspirations, it’s very easy to tell yourself that it’s not worth it and just give up your dreams, but that’s not what she does. Even though she is 16 at the time of filming, she seems to have more inner strength than many grown-up women do.

On one hand, her story is very sad because it reflects the reality in traditional societies like Afghanistan and Iran, where women’s faiths are decided by her parents or brothers, but on the other hand, it inspires me and probably every girl that watched it to see a woman standing up for her rights. Sonita is a character that no fiction movie would be able to create. She has almost constant smile on her face that might not be the cheerful smile. To me it reflects her inner strength and a sense of humor she has towards life and her tragic situation. In short, it is a film worth your time!

AMONG THE BELIEVERS, 2015, 84’

The action takes place in Pakistan

This film lets us take a closer look at radical Islam and try to understand its roots and devastating consequences.

At a radical Islamic school Red Mosque in Pakistan, thousands of children are taught to devote their lives to jihad. The filmmakers managed to have multiple conversations with the leaders of Red Mosque and listen to their opinion about how jihad is the only true way of living and that this truth should be extrapolated to whole Pakistan and then the whole world.

“Among the Believers” shows how complex these problems are. On one hand, families that send their children to Red Mosque because of poverty, as they believe kids receive free food there. On the other hand, members of Red Mosque whose belief in what they are teaching is strong like a rock and almost impossible to change. In addition, the state that tries to solve the problem of violence with more violence which of course, is not effective. As a spectator, I felt helpless. It really seems that certain problems have gone so far that solution is more than hard to find. However, absence of obvious answers doesn’t mean that we should not be informed about these events.

ALISA IN WARLAND, 2016, 74’

The action takes place in Ukraine

Alisa is a Ukrainian girl who finds her life upside down after the revolution in Kiev.  This film shows how a young woman can be a filmmaker, soldier, lover and just a girl who tries to figure out how to help her country and find her role in the craziness of war.

Of course it was very emotional for me to watch this film because of the short war in 2008 in Georgia with Russia.

DSC_0068.jpg
Q & A session with Stephane Siohan, Photo by Florin Slabu

During the Q & A session we had the possibility to talk to Stephane Siohan, that is also a character in the movie as Alisa’s boyfriend and is a French journalist that has been also working in Ukraine. He shared with us that it was difficult for Alisa to draw a clear line between filmmaking and being an active participant of the events. I expressed my admiration for Alisa’s courage to film the documentary since I have heard the noise of bombs only once in my life back in 2008 and my only reaction was fear and sleepless nights.

After this difficult journey, we can go back to the moon and keep staring at the earth from far away. Next time ASTRA takes us on a journey inside the brain of human being.

My article about the last year edition: Don’t Breathe, this is ASTRA!

Why Georgia and Romania should be best friends?


Written by a highly subjective, yet extremely smart and modest Georgian person

verso lkjlkj.jpg

This article is for all those Georgians who have never thought how much in common their country has with Romania and also for those Romanians who imagine Georgia as a faraway country that is yet undiscovered land for them.

Dear Romanians, we are not so far away from each other. We are “Black Sea Buddies”.  So, if you are a superman/wonderwoman that can swim from Constanta to East, you might get to Batumi (Don’t try this at home).

So, here are some reasons why I think it would be easy and beneficial for both countries if we’d be best friends:

 

We have a lot in common!

Similarities start from our simple human features. For example, both, Romanians and Georgians are warm people, very hospitable and always ready to help. Georgians appreciate witty sense of humor that Romanians have and Romanians could easily keep up with Georgian fun teasing. So, if we would frequently visit each other, there could only be a win-win situations.

Both, Georgians and Romanians love to complain, about government, weather, too much sun, to little sun, other people, themselves, the whole country and anything in the world. It’s just something about complaining that makes people feel better both, in Georgia and Romania.

However, both know how to have fun. Georgian gatherings are usually full of singing, playing guitar, dancing, laughing and of course drinking. Romanian gatherings and parties are also full of fun, maybe sometimes boardgames, dancing, laughing and of course, drinking.

We have lots of dishes in common. Georgians have Sarmale and we call it Tolma. Romanian Mamaliga is very similar to Georgian Ghomi. And Georgian Khachapuri is similar to Placinta cu branza. But there is a lot to discover from both sides, food variety is big in both cases.

Both countries went through communism, which mainly means unhealthy mentality, but once you are free from it, you learn to appreciate your freedom.

Majority of both countries’ population are Christian orthodox. It manifests itself culturally on many levels and forms society’s values that are also similar, as a result.

Romania and Georgia are somehow outsiders in European politics. Romania has been waiting for ages to get in Schengen area and is considered one of the least developed countries in EU and Georgia is not even that far, we are impatiently expecting to get visa free regime for EU. This is why I think it would be a great idea to team up!

Both Romanians and Georgians like mountains, beautiful beaches and good time. Guess what? Both countries also have all of that, so, why not share? Isn’t “Happiness only real when shared?”

 

Let’s share our culture with each other!

Both, Romania and Georgia love music and arts.

Music: Romanians would just adore Tbilisi’s vast electronic music scene, for example club Bassiani that got worldwide attention and recognition. Georgians, on the other hand, would happily visit Romania for its wonderful festivals and concerts. Many famous artists and bands come to Romania to perform.

Cinematography: When I first watched the Romanian movie “Tales from the Golden Age”, I thought it could have easily been filmed in Georgia because we have very similar past. And the humor of the movie “12:08 East of Bucharest” reminded me a lot of my favorite Georgian movie “Blue Mountains”. Georgians appreciate great movies but Romania has advanced in this sphere much more. So, we could have a great exchange of experiences between the artists and simply movie-lovers as well.

In Romania, there are lots of great movie festivals. I already wrote about one of them before. You can read the article here.

safe_image
Scene from a Georgian movie Blue Mountains (1983)               
06scot600.jpg
Scene from a Romanian movie 12:08 East of Bucharest (2006)

 

Let’s explore each other’s cities and nature!

If only, there was a direct flight between Romania and Georgia! Just try to draw a straight line over the black sea, it would be so much shorter, easier, and nicer.

A lot of Georgians would love beautiful Romanian fairytale-like towns as Sibiu, Brasov and Sinaia.

sinaia-002
Peles castle in Romanian town Sinaia

And for Romanians, since mountaineering is very popular in Romania, they would love the Georgian mountains that are up to 5000 meters high. They tourists would fall in love with stylish and somewhat boheme Tbilisi and sea-side city, Batumi.  Georgians would be able to go to other European countries through Bucharest. Romanians would explore Asia through transit in Georgia. So, direct flight connection is all we need to open the door to endless travelling opportunities.

186312.JPG
Shkhara mountain (5193 m), highest peak in Georgia

 

Let’s complain together about our communist past and share our experiences of problem-solving!

Here, I mainly mean our political past and present. We both went through and survived Communism. Do you know what that means? It means damaged mentalities, out-dated systems, reversed minds, load of bureaucracy and lost trust among people.

Despite all of this, Romania has accelerated its Economic growth very fast afterwards, has entered EU and is still developing very fast. Georgia, on the other hand, found its way through bureaucracy and reformed public sector completely. Paperwork has been substituted by digital transactions and lives of people has been simplified a lot.

It seems so obvious to me that these two countries could learn a lot from each other. But instead, both look up to Germany and other western countries and try to repeat their steps. Imagine climbing a mountain and seeing someone already being at the top of it and trying to figure out how this person got there but you have someone just next to you. You ignore each other and struggle to climb up. Well, of course it’s motivating to see someone already did the job you’re trying to do but look at the person just like you, the obvious help might be right in front of your eyes and you might miss it if you’re not attentive enough.

So, Georgia could take an example of Romania’s economic achievements and Romania could learn from Georgia’s public sector reforms.

 

How should we become best friends?

If you are Romanian, am veste buna, n-ai nevoie de viza, nici de pașaport, poți vizita Georgia fără probleme. Dacă ai vrea sfături legat de zboruri si alte detalii, contactează-mă, ne descurcam!

If you’re Georgian, ვიზა კი გჭირდება, მაგრამ აგიხსნი ყველაფერს, ადვილია და თან იქნებ მოგვეხსნას ვიზის ვალდებულება იანვრიდან. პაწაც დაიცადე.

As for me, I am doing my best to fly back and forth, tie the bonds, write awesome articles and I am not going to stop here, I have big plans!

 

ფაქტის წინაშე


13518203_10157066271010068_2112031919_oსასაფლაოზე ვიყავი. ალბათ ყველაზე ლამაზ სასაფლაოზე რაც კი ოდესმე მინახავს. მშვიდ და მწვანე სასაფლაოზე. ვიწრო მოსახვევები სულს არ მიხუთავდა, უბრალოდ წლები თითქოს თვალწინ გამორბოდნენ და გაუჩერებლად ჩურჩულებდნენ, 1888 -1940, 1913-1977, 1934-? ბევრი საფლავი იყო ჯერ კიდევ ცოცხალი ადამიანებისთვის გამზადებული, გარდაცვალების წლის მაგივრად კითხვის ნიშნით და უცბად მივხვდი სადაც ვიყავი.

შენ გაჩნდი და დადექი ფაქტის წინაშე, რომ ცოცხალი ხარ, ცოცხალი ხარ ეხლა. აუცილებლად მოკვდები, მაგრამ ეხლა ცოცხალი ხარ, თუ გინდა გაიხარე, იცინე, იტირე, იცოცხლე, მაგრამ აუცილებლად მოკვდები და მოხვდები სასაფლაოზე. ზუსტად და დანამდვილებით არ გეცოდინება სად მოხვდები სიკვდილის შემდეგ და საერთოდ მოხვდები თუ არა სადმე. გაიცნობ ადამიანებს. ზოგი ღმერთის ხსენებაზე ცინიკურად ჩაიცინებს, ზოგი ატირდება, ზოგი ომებს დაიწყებს, რომ ყველას დაანახოს თავისი ჭეშმარიტება, მაგრამ შენ არასდროს გეცოდინება დანამდვილებით რატომ ხარ ფაქტის წინაშე რომ ხარ ცოცხალი.

ერთი წამით წარმოვიდგინე ყველა ის ადამიანი, რომლებიც ახლა კლუჟის სასაფლაოზე იყვნენ. ქალი, რომელიც 1888 წელს დაიბადა, ზუსტად 100 წლის წინ ჩემს დაბადებამდე და რა შორეულია ეხლა ეს ქალი ჩემთვის. მაგრამ ოდესღაც ეს ყველა ადამიანი დარბოდა, იცინოდა, უხაროდა, წყინდა, იმიტომ რომ იყვნენ ფაქტის წინაშე, რომ იყვნენ ცოცხლები.

ხანდახან ეს ფაქტი აუტანელია. აუტანელია, იმიტომ, რომ იცი ძალიან ბევრჯერ უნდა გეტკინოს. გეტკინოს, როცა შეგიყვარდება და შენს რომანტიულ სიყვარულში პირველად გამოჩნდება იაფფასიანი ჩხუბი, გეტკინოს, როცა გარდაიცვლება შენი ახლობელი, გეტკინოს, როცა ვეღარ უგებ საუკეთესო მეგობარს, მაგრამ ვერაფერს იზამ, ეს ყველაფერიც უბრალო ფაქტებია, რომლებიც ხდება, გინდა ეს შენ თუ არა.

მე მიყვარს ეს ოხერი სიცოცხლე. მიყვარს, რომ შემიძლია ვუყურო ფოთლის შრიალს, ვიგრძნო თვითმფრინავის აფრენა, ჩავხედო ჩემზე შეყვარებულ თვალებს, ვიცინო მეგობრებთან ერთად და უბრალოდ ხანდახან მავიწყდება, რომ ეს ყველაფერი მთელი გულით უნდა გავაკეთო და ფეხებზე დავიკიდო ის, რომ დილით ყავა გადამექცა და დაბდურა ვარ ან ის, რომ უაზროდ მივახარჯე ფული იმაში რაც არ მჭირდებოდა. მინდა უფრო მეტად მიყვარდეს ყოველი წამი და აღარასდროს მაღელვებდეს ათასი უაზრო წვრილმანი საზრუნავი, რაც ადამიანებმა საკუთარ თავს გავუჩინეთ.

ხშირად იარე სასაფლაოზე, თუ გინდა აღმოჩნდეთ ფაქტის წინაშე, რომ ცოცხალი ხარ.

 

ქაღალდის სახლი


ქაღალდის სახლი ავიშენე. ფურცელი ფურცელს დავამატე, გვერდი – გვერდს, ფიქრი – ფიქრს და შევაკოწიწე. ძალიან ჰაეროვანია, ნახევრად არარსებული.

მთელი ცხოვრება ვიღაც ან რაღაც გვენატრება. ხან ბავშვობის მძაფრი შეგრძნებები, როცა დამალობანას დროს საგულდაგულოდ დამალვა ყველაზე მნიშვნელოვანი რამე იყო ცხოვრებაში, ხან საკუთარი თავის ძველი ვერსიები, ხან გარდაცვლილი ახლობლები, ხან შორს მცხოვრები ოჯახის წევრები და მეგობრები, ხან ისეთი მეგობრობა, რომელიც რუსავით ძალდაუტანებლად და უდარდელად მიედინება, ხან მზე, ხან თოვლი და ზოგჯერ ისეთი რამეებიც კი გვენატრება, რაც არც კი გვინახავს და გამოგვიცდია. ხანდახან მგონია, რომ შეიძლება გაგიჟდე ადამიანი ამდენი ნაკლულობისგან, ამდენი რამის არქონის და ამდენი ვინმეს არყოლის გამო…

მივდიოდი იმდღეს ქუჩაში და უცბად რომელიღაცა სახლის სარდაფიდან, სარდაფის მძაფრი და წესით უსიამოვნო სუნი მეცა, მაგრამ ისე ცხადად გამახსენა დამალობანას დროს სარდაფში დამალვა, რომ უნებლიედ გამეღიმა. ზოგადად ცოტა არ იყოს მშიშარას, თამაშის დროს ყველანაირი შიშის გრძნობა მეკარგებოდა, ჩაბნელებულ, ნესტიან, ჭუჭყიან და ობობებით სავსე სარდაფში დამალული თავს ყველაზე უსაფრთხოდ ვგრძნობდი და მოუთმენლად ველოდი სანატრელ დაძახებას: “გამარჯვებულო გამოდიიიი”. ძნელია იყო ისეთივე ბედნიერი ზრდასრულობის დროს, როცა საზოგადოების ათასი წესი გეხვევა თავს და დროის მოცემულ მონაკვეთებში უნდა ჩაჯდე: ისწავლო, იმუშაო, დაოჯახდე, დასერიოზულდე. ძნელია ისეთივე სიხარულით გიხაროდეს ყველა პატარა დეტალი. ჰოდა, რა თქმა უნდა მენატრება ნამდვილი სიხარულის, იმედგაცრუების და ნამდვილი სარდაფის სუნი.

ამიტომაც ავიშენე ქაღალდის სახლი. ისე, როგორც ბავშვობაში “შტაბი”. ოღონდ ეს სახლი ეხლა უფრო სევდიანია. ფურცლებზე ადამიანები, მონატრებები, ფიქრები და შეგრძნებები დავწერე. შიგნით შევიპარე და ღრმად შევისუნთქე ის, რაც ასე ძალიან მაკლია. ის, რაც ოდესღაც განვიცადე და სადღაც გამიფრინდა, ისევ ჩემთან მოვკრიფე სათითაოდ და ყველაფერი ისევ ჩემში დავაბრუნე. სინამდვილეში, არასოდეს არაფერი იყო ჩემი და ამიტომ, არც არსად წასულა. ყველაფერი რაც ვნახე, ვიგრძენი და გავიხსენე, ისევ ქაღალდის სახლშია, ჩემთან. ხანდახან ერთ კედელს სხვა ანაცვლებს, ხანდახან შეიძლება საძირკველიც კი შეიცვალოს, მაგრამ მე მაინც ჩემს სახლში ვიცხოვრებ. სულერთია სად ვიქნები, თბილისში, ბუქარესტში თუ საერთოდაც ლამაზქალაქში.

მოდით ხოლმე, მეწვიეთ ქაღალდის სახლში. ისეთ ქაღალდის ჩაის დაგალევინებთ, ნამდვილ ჩაიზე უკეთესს.

House-doodles_560x375
Photo source:

http://blog.ponoko.com/2012/07/24/win-a-light-up-paper-house-kit-conductive-ink-pen-from-bare-conductive/