ბროწეული

მიდიხარ, მიდიხარ მიდიხარ და ხედავ ბროწეულის ხეს, წითლად ანთებულს, გაგიჟებულს, მტკივნეულად ლამაზს და ცოცხალს. ვერანაირად ვერ უარყოფ, რომ რაღაც ასეთი არაადამიანურად რეალური და ყოველდღიური არსებობს: უბრალო ბროწეულის ხე, რომელიც გახსენებს, რომ შეიძლება არსებობდეს გრძნობა ისეთივე მკვეთრი, როგორიც ამ ბროწეულის ხის ყვავილებია. უნდა არსებობდეს, იმიტომ, რომ ყველაფერი რაც ბუნებაში არსებობს ადამიანშიც პოულობს რაიმე ანალოგს.

რა მოხდება, რომ გადავდო ერთი დღე, ავდგე და წავიდე რომელიმე ბროწეულის ხესთან, გამოვუტყდე, რომ მინდოდა მეგრძნო რამე ისეთივე გაბედული და ნამდვილი, როგორიც მისი ყვავილებია. გამოვუტყდე საკუთარ თავს, რომ დიდი ხანია ჩემს სულს არაფერი არ შეხებია იმ სქელი მერქანის გამო რომელიც რატომღაც დამცავ მექანიზმად ავირჩიე. (დღეს ყველაფერს ხეებთან ვაიგივებ მემგონი:))

დილა, შუადღე, საღამო ერთმანეთს მიყვება და მრჩება მკრთალი ემოციები, ისეთივე უხასიათო გრძნობები როგორიცაა.. კალები. არ მიყვარს კალები. ადამიანები კარგავენ უნარს გაშიშვლდნენ ბროწეულის ყვავილებივით ან ნაყოფივით და დაანახონ სხვებს საკუთარი სინამდვილე. ძალიან დამღლელია სიყალბე, რომელიც ჰაერში გაიჩხირა და სუთქვას გვიშლის, მეც და ამ დაწყევლილ და საშინლად მეწამულ ბროწეულის ხესაც. თანაც გემოც როგორი აქვს ბროწეულს? შემაწუხებლად მძაფრი და თამამი, ჭამ და ფიქრობ, მართლა ბროწწწწეულია ეს ოხერიო.

ხოდა მე გისურვებთ, თუ ამის უფლებას მომცემთ, რომ რაღაც ისეთი ნამდვილი, გაბედული და შემაძრწუნებლად ლამაზი განგეცადოთ, როგორიცაა ბროწეული.

გარეთ ატლასი, შიგნით ათასი:)) რა არის, ადამიანი თუ ბროწეული? რავიცი, ისე გადაწვყვიტე, როგორც გინდა, კაცმა რომ თქვას, მე რა შუაში ვარ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

შენ მოგწონს შენი თავი???

გიგა,

შენ თბილისში არ ხარ, თამამად შეიძლება ითქვას ლონდონშიც კი ხარ მაგრამ შენი აქ არყოფნა შეეფერება კიდეც იმ თემას, რაზე დაწერასაც მე ვაპირებ… ასე რომ, იყავი მანდ, იარე ქალაქში, ხიდებზე, იმღერე ქუჩაში , იცეკვე და ასე შემდეგ… იპოვე შენი თავი მე ვერაფერს დაგიშლი თუ რა თქმა უნდა შენ თვითონ მოგწონს შენი თავი და შენი ქცევა…

ცოტა ხნის წინ ერთმა მეგობარმა დამისვა ეს შეკითხვა: შენ მოგწონს შენი თავი??? და მართალია ის ხუმრობდა, მაგრამ მე, როგორც მუდმივად სისულელეებზე ჩაფიქრებულ დეგენერატს ამ  კითხვასთან დაკავშირებული უამრავი აზრი გამიჩნდა და უნდა გაგიზიაროთ.

ძალიან ხშირად ვლაპარაკობ გულწრფელობაზე და შეიძლება ითქვას ბევრს თავიც მოვაბეზრე იმაზე ქადაგებით რა კარგი რამეა გულწრფელობა, რომ ის ნდობას და ურთიერთგაგებას იწვევს და რომ ადამიანებს არ უნდა ეშინოდეთ საკუთარი გრძნობების და სურვილების სხვებთან გამოხატვა, იმიტომ, რომ ადვილია გაუგო გულწრფელ ადამიანს. ეხლაც ასე ვფიქრობ. გულწრფელობა კარგია.

მაგრამ აშკარად მავიწყდებოდა გულწრფელობის ერთ-ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი სახეობა: გულწრფელობა საკუთარ თავთან. ძალიან ხშირად ადამიანები გაურბიან მარტო დარჩენას, მარტო იმიტომ, რომ ეშინიათ საკუთარ ფიქრებს თვალი გაუსწორონ. გულწრფელი ფიქრის დროს შეიძლება იმდენი რამე აღმოაჩინო საკუთარ თავში, რომ გაკვირვებული დარჩე. თან არ გეგონოთ, რომ ადვილია იყო გულწრფელი შენ თავთან. პირიქით, ძალიან ძნელია და ცოტა დამთრგუნველიც. უცბად შეიძლება მიხვდე, რომ არ აკეთებ იმას, რასაც მართლა გინდა რომ აკეთებდე, არ ხარ იმ ადამიანთან, ვისთანაც სინამდვილეში გინდა ყოფნა. შეიძლება მიხვდე, რომ წარმოდგენაც არ გაქვს რა გინდა ან იცი რაც გინდა, მაგრამ არ იცი როგორ შეიძლება მიაღწიო მიზანს. ეს ყველაფერი რთულ გადაწყვეტილებებთანაა დაკავშირებული, რომელთა მიღებაც არავის ეჩქარება, უმრავლესობას გვირჩევნია ვიფიქროთ ყოველდღიურობაზე, ვიყოთ კომფორტულად და საკუთარი გულწრფელი და ნამდვილი სურვილები ცოტა ხნით გვერდით გადავდოთ…

მოდი ეხლა მე საკუთარ თავს ჩამოვართმევ ინტერვიუს და ვიქნები გულწრფელი. ბოლომდე გულწრფელი მაინც ვერ ვიქნები, იმიტომ, რომ ინტერვიუერიც და რესპოდენტიც მე ვარ და კითხვების ჩაწყობას ვაპირებ, შეიძლება ითქვას პატარა ცენზურაც კი ვიქნები საკუთარი კითხვებისთვის. მაინც, არ არის საჭირო ყველაფერზე ლაპარაკი მოკლედ, აი ჩემი ვითომ-გულწრფელი ინტერვიუც:

-სალომე, ძალიან გვიხარია, რომ დღეს პატივი დაგვდეთ და გვესტუმრეთ. დიდი ხანია ვცდილობდით თქვენთან დაკავშირებას და სამწუხაროდ სულ დაკავებული იყავით.

-დიახ, დაკავებული ვარ. ვსწავლობ მაგისტრატურაზე, მაგრამ სიმართლე რომ ვთქვა, იმაზე ნაკლებს ვმეცადინეობ ვიდრე ეს გარედან ჩანს. სინამდვილეში მეტ დროს იმაზე წუწუნს ვანდომებ, რომ ბევრი მაქვს სამეცადინო. კიდევ არის სხვა საქმეებიც მეცადინეობის გარდა და ამ ბოლო დღეებში ამიტომ არ მეცალა.

- კარგი, მოდი სისულელეებს თავს დავანებებ და ვიტყვი, რომ მე შენ ვარ და რეალურად ვიცი შენზე ყველაფერი, ანუ რას აკეთებ ყოველდღე, მაგრამ ამ ბოლო დროს ბევრ რამეს  მიმალავ, თითქოს გამირბიხარ, რატომ?

-იმიტომ, რომ შენი მეშინია. ცუდ შეკითხვებს მისვამ ხოლმე

- მართალი ხარ და არც ეხლა დაგინდობ. როგორ წარმოგიდგენია საკუთარი ბედნიერება?

- კარგი რა სალომე, ხო დაგიწერე ის წერილი, რომელიც 2021 წელს უნდა გახსნა. იქ წერია ყველაფერი.

-მე მინდა, რომ გაიმეორო. იქნებ რამე შეიცვალა შენს სურვილებში?

-კარგი! რა ჯიუტი ხარ! მინდა ვიმოგზაურო… ბევრი ვიმოგზაურო, მაგრამ არ მინდა საქართველოსთან რაღაც დამაკავშირებელი ძაფი დამეკარგოს ერთხელაც, არ მინდა აქ ჩემი ახლობლები გადამეჩვიონ და აღარ მოვენატრო. მინდა სულ დავბრუნდე ხოლმე. კიდევ მინდა მუდმივად ყურადღების ცენტრში ვიყო. რა თქმა უნდა დადებითი ყურადღების ცენტრში. მინდა ადამიანებმა მომისმინონ და ჩემი საქმის კეთება მსიამოვნებდეს.

-რას მელაპარაკები… შენი აზრით ორიგინალური სურვილები გაქვს?

-მაგას რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია მე ეს მინდა.

-კარგი, მაგრამ მაინც იტყუები… გავიწყდება ერთი რამე, უფრო სწორად ბევრი რამე… მაგალითად არ გინდა შენი ახლობლების კარგად ყოფნა? ან ვინმე არ გინდა გყავდეს გვერდით?

- რა თქმა უნდა მინდა ახლობლების კარგად ყოფნა. ეგ იგულისხმება… და რაც შეეხება ვინმეს გვერდით ყოფნას, ხო იცი, რო მარტოობას ვერ ვიტან და და რატო გინდა ხმამაღლა მაღიარებინო? ხანდახან მგონია, რომ ეს სისუსტეა. ხანდახან მგონია, რომ პირიქით. მეც ხომ ვიქნები იმ ადამიანის გვერდით? ეს სიძლიერეს არ ნიშნავს?

- უკვე თავი მომაბეზრე მაგ შეკითხვით! უბრალოდ აღიარე, რომ სულ ვიღაც გჭირდება გვერდით და ნუ იმართლებ თავს. კარგია ეს თუ ცუდი, არ ვიცი, მაგრამ შენ ნამდვილად არ გიყვარს მარტოობა დიდი ხნით. გათხოვება გინდა?

- რა?? ოოოოოო ბებიაჩემივით რატომ მელაპარაკები? ხო იცი რო ვერ ვიტან მაგ თემას!!!

-მიპასუხე!

- ჯერ არა. მინიმუმ… არ ვიცი 5 ან 7 წელი. რამდენის ვარ? 23ის ხო?…

-ვითომ საკუთარი ასაკი არ ახსოვს… არადა სინამდვილეში ფიქრობს 27-ის გავთხოვდე თუ 30-ისო და თან ხვდება, რო სისულეეებს გეგმავს და თან რეალურად გათხოვება ვერც წამოუდგენია.

- ზედმეტად პირდაპირი ხარ. მართალია, ვერ წამომიდგენია ეგეთი სერიოზული ნაბიჯის გადადგმა, მაგრამ ოდესმე ალბათ მინდა, თუმცა ეგ აზრი ეხლა ძალიან მაშინებს. მაგრამ სადღაც შორს ვხედავ ჩემს დაპანიკებულ თავს, როცა ჩემს შვილს თავი წამოსტკივდება…

-ჯერ შვილი არ გყავს და უკვე თავი აატკივე ხო?

-მოკეტე!

-მე მოვკეტავ, მაგრამ შენ ვერ ხარ სრულ ჭკუაზე.

-ვიცი, სიგიჟე ჩემთვის კომპლიმენტია

-გააჩნია ვისგან!

-ეგეც მართალია.

-შენი აზრით ყველაფერს აკეთებ საკუთარი მიზნების მისაღწევად?

- არა

-რას არ აკეთებ?

-ჯერჯერობით არაფერს აისეტში სწავლის გარდა. ისიც არ ვიცი აისეტი რაში მეხმარება.

-რა გჭირდება იმისთვის, რომ რეალურად იმოქმედო?

-ნაკლები სიზარმაცე, მეტი მონდომება, მეტი თვითრწმენა.

-კარგი, მე გეუბნები: ნუ ზარმაცობ, მეტი მოინდომე, შენი თავის ირწმუნე!

-რახან შენ იტყვი!

-რა არ მოგწონს შენს თავში?

-ბევრი რამე. ყველაზე მეტად ის, რომ ადვილად შემიძლია გადავვარდე უკიდურესობაში და თან მეშინია ამ უკიდურესობების. საკუთარ თავს ვეწინააღმდეგები და დამღლელია ეს ყველაფერი.

-და რა მოგწონს შენს თავში?

-ბევრი რამე. ყველაზე მეტად ის, რომ იმედიანად ვარ მომავლის მიმართ განწყობილი.

-არადა უკვე რამდენჯერ გიწოდეს პესიმისტი თუ გახსოვს?

-მახსოვს, მაგრამ შეცდნენ.

-ააააა, დამავიწყდა ყოველთვის შენ რომ ხარ მართალი… რომანტიკოსი ხარ?

-კი.

- გრცხვენია ამისი?

-ხანდახან. და იმისც მრცხვენია, რომ ამის მრცხვენია. თუ რომანტიკოსი ხარ, ამაყი რომანტიკოსი უნდა იყო.

-ხო, მაგრამ საკუთარ რომანტიზმს თავს ხო არ მოახვევ ყველას.

-ეგეც მართალია. თან მე არასტანდარტული რომანტიკოსი ვარ. მაგალითად ვარდები არ ფიგურირებს ჩემ რომანტიზმში არსად… არც სანთლები. შეიძლება ბუხარი იყოს სადმე… და კარგი მუსიკა. ცხელი შოკოლადი…

-გეყოფა ბოდვა. მოგწონს შენი თავი???

- მთლიანობაში მომწონს, მაგრამ ბევრ რამეს გამოვასწორებდი. აღარ ვიქნებოდი ასეთი მგრძნობიარე, ასეთი მიჯაჭვული ადამიანებისთვის საკუთარი ცხოვრების გაზიარებაზე. აღარ ვიქნებოდი შებოჭილი საკუთარი შიშებით და ჩარჩოებით. მინდა ბოლომდე თავისუფალი ვიყო და რეალურად არც ვიცი რა არის თავისუფლება. დაბნეული ვარ.

-გეტყობა

-რა ვქნა?

-რას იზამ. ცოტათი ყველანი დაბნეულები ვართ და  მგონი ყველას მოვაბეზრეთ ეხლა ჩვენ თავი. დავამთავროთ ინტერვიუ…

-კარგი, მაგრამ ახალი რა გაიგე ამ ინტერვიუდან?

-არც არაფერი. წერა გყვარებია ისევ.

-ეგ არ იცოდი?

-ცოტა ეჭვი მეპარებოდა.

-ეხლა დარწმუნდი ისევ?

-კი.

-კარგია.

-გინდა Loverman-მოვუსმინოთ?

- კი. And I am what I am what I am what I am….

ALL JUST FOR A NICE FACADE?!

Sometimes all the spuriousness in this country becomes unbearable. Maybe it is not noticeable for a person who doesn’t live in Georgia. Because when  you walk in the streets, all you see is:  nice buildings, people smiling at each other,  Sun is shining… The first impression would be: these people are happy!

But actually everything is just a facade, which is so well taken care of, so carefully decorated that it is hard to notice what’s inside. Building facades and face expressions are equally fake and temporary. And the most important motto that makes everything work this way,  is: WHAT WILL OTHERS THINK??? If you ask who are these OTHERS that everyone cares about their opinion, of course no one can say exactly. Because OTHERS are everywhere. OTHERS can judge very well…In fact, judging is their profession and people will panic if OTHERS can see any flaws in them.

What will OTHERS think if a  husband and a wife are separating? Of course, it is better to stay together and smile in sake of OTHERS, who prefer smiling faces no matter what…

What will OTHERS think if your house doesn’t look luxurious? Doesn’t matter if you had to starve the whole month just to buy a nice looking sofa. Better to cause envy in OTHERS’ hearts and assure them you’re well-off!

What will OTHERS think if you want to spend a day by yourself? They’ll think you’re in misery! Noway, you should look happy!

What will OTHERS think if you just stand in the street while it’s raining and are enjoying the rain??? That you’re crazy? That’s unacceptable, you should look sane all the time!

What will OTHERS think if you go to the doctor for the prevention? That you’re afraid of something? No way! A true Georgian doesn’t care about the future, TODAY is everything. OTHERS should think you are happy today!

It’s all just one big scene where everyone has the same role to play: A happy, satisfied, nice person with classical priorities in life: To get married, look happy and survive.

Actually the last one is not really crucial. Nothing disastrous will happen if you die. People will shake their heads with some pity, maybe they’ll even cry a little bit, then come to your funeral and eat & drink a lot. This way they’ll show great respect for you.  So, you will be laying in your coffin surrounded by all those OTHERS whose opinion was deciding for you all the time. And OTHERS will see your nice coffin which will again show that you were well-off and you were happy when you were alive/trying to survive.

But ONCE, just once, try and say aloud: – People! I made the decisions for you, for OTHERS to show my respect! I didn’t want to do so, but I’m so kind and devoted that I took into account your opinion, OTHERS’ opinion.

The ONLY ANSWER will be:-  well, you shouldn’t. We didn’t force you anything. You should decide on your own. – and they will be right for the first time since they’re judging everyone.

And still…. Nice faces and facades keep looking at us hoping that OTHERS will appreciate such devotion to look happy and nice.

Finally Found

გამარჯობა სალომე,

ძალიან მაგარი გრძნობაა, როცა შენს ყველაფერს გვერდით ძინავს და შენ უყურებ და ამას უსმენ…

მერე იტყვის 90-იანების პაპსააო, ტკბილხმოვნების შესრულებული მაგრამ ეგ მეორეხარისხოვანია:)

სულ ეს იყო.

წავედი

Cocktail named “ME”

Sometimes I just feel like a cocktail. Never actually asked a cocktail what/how it feels But somehow I know in certain moments that I am a cocktail  with a lot of alcohol in me. But alcohol is not the most important ingredient. As in fact in cocktail. All the other ingredients make me who I am but it’s so difficult to know what those ingredients are. All the senses, aromas, feelings, memories, red wounds and black scars are blended together in my transparent body. Sometimes people come to me and drink me.  I am happy because that’s the purpose of my being: I have to be “drunk”.

But then of course I feel the emptiness. I am just an empty glass: everyone can see through me. As always. I bring fun to people. Some of you are even addicted to me. It’s an amusing, pleasant feeling to know that… but at the same time it’s sad, very sad. Because the addiction is not healthy and  not eternal. Still I am happy. How can a cocktail be unhappy? It can’t. I can’t.

My Trip

(My first and only poem in English )

 

Ropes around me, doubts around you,

tired looks and smiles that found you…

I don’t know where rays are rushing.

Crashing cups and senseless crushes…

 

Trip that sends me to the place

where the senses are replaced

by the wooden tears and smiles,

by the perfect, polished eyes.

 

I can fake it,

I can’t take it!

all the colors that I’ve tasted…

Can you trust me for no reason,

if I tell you: break the prison?!

 

Hate that chokes me, makes me stronger

while I don’t wish any longer

that my eyes were moving souls,

when my soul is numb and sore!

 

I’m afraid of bleeding sunsets,

tiny oceans, floppy trumpets…

My new ways are true or fake

still this trip is mine to take.

Who’s the director of my life? Tell him he’s mean!

Giga,

I’m going to write in English. Not because I’m showing off my “good” English or anything like that. I just want to and that’s all.

If you think that I’m going to complain…. Well, you’re damn right! I AM going to complain but I’ll try to do it so that I’m as less annoying as possible.

How can I describe my life with few words? May be like this: I think all the time about all kinds of things that are happening around me. Sometimes I believe that I make smart psychological conclusions. Sometimes I even believe naively that I can figure out my career somehow and stand all this pressure that I put myself under lately. Oh, you can’t imagine how I love those moments of “happines”! But soon I realize:

I CAN NOT FIGURE OUT A SINGLE THING!!! My relationships whether friendly or romantic ones are big collection of complicated disappointments. Sometimes for me, sometimes for other people. Sometimes for both sides… My studying makes me just miserable and where do you think I seek some salvation? In being a clown! In entertaining people stupidly and having fun that way. In music, in movies and maybe talking to losers like me about the fact that we’re making our lives difficult.

Yesterday I was standing in the room full of people. I felt how different I was from them. Not in a good way. Not in a bad way either. I was just a complete stranger for everyone. I felt their looks on my face and body which were expressing the only thing: You are different!

Maybe  now I sound like stupid Emo kid But that’s not my point. I’m not going to cry over my problems and dye my hair in black and have Emo haircut. I just want to figure out what life wants from me and maybe I can do it.

Then someone came to me yesterday and told me that my smile is great and it can improve people’s moods. It was nice but I felt the same way as before. I didn’t want to smile. I just wanted to look at people who were reading poems without any emotion and ask them if they were thinking about weird stuff like I am:

If they cared how the world’s functioning, if they cared for different countries and places which I want to travel to. If they also dreamed about a trip in a truck around the world. If they think that everyday problems distract us from real ones… If they also dreamed about a place where no one can disturb you and you can finally be yourself.

But I knew that they never disturbed themselves with such thoughts. I just knew it. And I felt like a complete idiot.

I couldn’t find a single look in some one’s eyes that could tell me: I dream about those things. I care about things. I don’t dream about marriage and kids. I have childish dreams too. And then I started to sing “Creep” loudly. Poeple looked at me with compassion. They pitied me and were ashamed they were in the same room with a person who was singing loudly for no reason.

I’m fed up with all these things. I am fed up with sunny times in my life which make me incredibly happy but end incredibly soon and later  I think it was just another dream.

I want to tell the director of my life:

- If you make me happy for a small period of time just to make me even more miserable later, please leave me alone! Let this movie be dull and boring with no mood changes. Let my life be monotonic and equal in any period. Let me be simple like everyone else! I’m tired of being difficult and different. Different not in a good way. Different not in a bad way. JUST DAMN DIFFERENT….

So, if you see the director of my life, tell him: He’s fucking mean!!!

I don’t want to be special… I want to stay a creep!!!